حالم ازت به هم میخوره. حالم از اسمت هم به هم می خوره. اسمی که حیفه رو تو باشه. اسمی که منو یاد تیم محبوبم میندازه و فامیلی که کاش هر چیزی بود الا نجفی.

کاش لا اقل اسمتو بذاری لاشخور انگلیسی، نه ش ا ه ی ن ن ج ف ی.

عارم اومد ترانه هاتو گوش بدم ولی وقتی متنشو تو اینترنت خوندم تمام تنمو لرزوندی.

تمام عقائدمو، تمام پشتوانه اعتقادیمو به سُخره گرفتی.

امام علی نقی(ع) که هر بار بهش بی احترامی کردی اشک منو جاری کردی، خیلی آقا بوده که تا حالا تن کثیفتو به درد بی درمون دچار نکرده. آخه این خونواده همشون اینجورین، حتی به سگ ول گرد هم آسیبی نمی رسونن.

ملعون پست.

رذل بی دین و ایمون.

میمون دست انگلیس و آمریکا.

خدا ازت نگذره.

----------------------------------------

پ.ن۱: خیلی دلم گرفته.

پ.ن۲: کاش میتونستم کاری کنم که عصبانیتم فروکش کنه. أه

حسین قدیانی: سلام جناب پپ. روز وداع، هنگامی که چپ پای کوچولو، شادی گلش را در آغوش تو تقسیم کرد، باز هم بغض تو برای اشک تو و نگاه ما کلاس گذاشت تا حتی محرمان نیوکمپ گریه باشکوه تو را نبینند. در عرض یک هفته ۲ جام از دست دادی، اما فدای سر تیکی تاکا که در عرض ۴ سال، فوتبال را به خودش بدهکار کرد. چه زود باز شد زبان حسودانت. همه داشتند به تو فوتبال یاد می دادند. باران طعنه ها شروع شد؛ فوتبال فقط تملک ۸۰ درصدی توپ نیست، فقط پاسکاری نیست، فقط بازی زیبا نیست، فقط کوفت نیست، فقط زهرمار نیست. همه می دانستند فوتبال به نتیجه است، الا تو که ۴ سال، اندازه ۴۰ سال برای بارسا نتیجه درو کردی و جام گرفتی. مرتیکه های الاغ، زبان می ریزند برای ما. اما کاش لااقل چلسی را می بردی. انگلیسی ها کودتایی فوتبال بازی می کنند. کاش فرو نمی ریخت کاخ تیکی تاکا با کودتای چلسی. افسوس! چلسی زشت، زیبا دفاع کرد، بارسای زیبا، زشت حمله کرد! ببین کی واسه ما شاخ شده حالا! کاش… کاش… کاش مسی، مارادونا بود و با دست، داور را فریب می داد، اما اسیر کودتا نمی شد. کاش به جای آن همه توپی که به تیردروازه زد، گل می زد با اسافل اعضای بدنش! نه، با دستش، با پایش، با سرش… چه می دانم با کجایش؟! دیدی جناب پپ، مسی هنوز خیلی فاصله دارد با دیگو؟! تاپاله آرژانتینی، گره بازی های کور را باز می کرد، اما مسی خودش کلاف سر در گم می شود و دقیقا آن روزی بد بازی می کند، که باید خوب بازی کند. مسی تا طلایی شدن، فاصله ها دارد؛ گیرم یک سر و گردن از رونالدوی لپ قرمزی ننر دهاتی بالاشهری، بالاتر باشد. همین مانده که مردک لوس، بعد از گل زدن به بارسای محبوب، ما را دعوت به سکوت کند! می خواستم جر بدهم حنجره اش را. راستی پپ! فوتبال به تو مدیون است. عصر مربیان رایانه ای، کم کم داشت فراموش مان می کرد اصل فوتبال به چیست. کم کم داشت توپ ساکن می شد و بازیکن به جای توپ می دوید. بازیکن داشت گلادیاتور می شد که تیکی تاکا به عرصه آمد و به جای بازیکن، توپ را دواند. تیکی تاکا ثابت کرد هم می توان چشم نواز فوتبال بازی کرد، هم نتیجه گرفت و گل زد. تیکی تاکا نشان داد فوتبال چیزی فراتر از تخته وایت برد مربیان رایانه ای است. نمی دانم بارسا بدون تو، چه با میراث تیکی تاکا می کند، اما نیک می دانم ۳۰ سال دیگر، وقتی حالم از بازی چلسی آن زمان به هم بخورد، چند تا سی دی قدیمی دارم برای تماشا. فقط کاش تا آن زمان خش نگیرد! کاش تیکی تاکا نمیرد. بارسا بی تو، «بارسای بی تو» است و این درد کمی نیست. «تیتو» جانشین تو، اووووه… چه کار سختی دارد. ژاوی پا به سن گذاشته، تو رفته ای، مسی مارادونا نیست، اینی یستا زیادی فانتزی است، پویول مصدوم است، اما تیکی تاکا زنده است. برای این زندگی، حتی خاطره اش کافی است. باید مراقب سی دی هایم باشم. تا بخواهد با مارادونا مقایسه شود، پای چپ مسی خش گیر می خواهد! کوچولو! تو کی می خواهی بزرگ شوی و داور را فریب دهی و با دست، با دست خدا باز کنی دروازه نماینده انگلیس را؟! پپ! کوچولو در آغوش تو چقدر بزرگ به نظر می رسید… و بغض تو چه کلاسی گذاشت برای چشم های بارانی نیوکمپ. پپ! هر کجا می خواهی پیپ ات را دود کنی، لطفا از دودش تیکی تاکا بکش. فقط یک خواهش؛ لطف می کنی اگر چلسی نروی. آبراموویچ بنا دارد تو را مفت بخرد! گران باش! رحم کن به سی دی خاطراتم آقای همیشه حاجی! که پول مو کاشتن داشتی، اما دل و دماغ شهری شدن، نه! دمت گرم ستاره محجوب، استاد پپ گوآردیولا…

میلاد مادر خوبی ها مبارک

شب ها برِ گاهواره من                بیدار نشست و خفتن آموخت

این شعر زیبا، اثریست روح بخش از استاد عزیزم سید محمدرضا هاشمی زاده. تقدیم به همه معلم های مهربانم از دبستان تا به امروز. علی الخصوص به مادرم اولین معلم زندگیم و حاج مصطفی پولادی معلم کلاس اولم.

تا در کلاس درس وفـــــا پــا گذاشتیم
صدهـــا گل ستـــاره شکــوفـا گذاشتیم
جاری شدیم تا به میـــــــان کــــویرها
ذهن زلال و آبـــــی دریـــــــا گذاشتیم
ایثـار و عشق و عاطفه و شور زندگی
پیوسته در جهــان به تمـاشـــا گذاشتیم
هر جا که چون نسیم ،گذرکـرده ایم ما
لبخند مهــــر بر لب گلهــــــــا گذاشتیم
سهم دل شکسته ی مـاعشق بود وامید
دنیـــــا برای مــــــردم دنیــــا گذاشتیم
هر ذره ای که در نظـر مــا عبور کرد
او را به اوج خلــــوت عنقـــــا گذاشتیم
تخته سیاه شاهـد مـــوی سپـــــــید مان
پنهــــان حکایتی که هویـــــــدا گذاشتیم
اول بنا نبود که سوزند عــــــا شقـــــان
این رسم تازه را به جهــــان ما گذاشتیم
در روزگار بر تن هـرمرده ای ، زعلم
انفاس روحبــــخش مسیحـــــــا گذاشتیم
ما شِکـــوه از کشاکش دوران نمی کنیم
موجیم و کــــار خویش به دریـا گذاشتیم
شادیم با تمام مصائب ، کــه در جهـــان
علــم و عمــل به شـیوه ی مولا گذاشتیم
باعصمت و طهارت و ایمان به روزگار
تقلیــد خود به حضـرت زهـــرا گذاشتیم
نشناخت کس مقــــام معلــم به جز خــدا
ما اجـــر کــار خـویش به او وا گذاشتیم
رفتـــیم و در کــلاس به عنوان یـــاد گار
آنجا دل شکســته ی خــود جــا گذاشتیم

--------------------------------

پ.ن۱: وبلاگ آقای سید محمدرضا هاشمی زاده در بخش پیوندها هست. سری بزنید

اون دوره ی عشق و وفا یادش بخیر

اون روزگار باصفا یادش بخیر

شب عروسی یادته،بابات می گفت

پیر شی به پای مرتضی،       یادش بخیر

 -----------------------

پ.ن۱: این شعر یه جوری بود برام. هم پر از احساس و هم دلتنگی و شکایت.

تولدم مبارک

دیروز، یعنی بیست و ششم فروردین تولدم بود. تولد بیست و دو سالگی.

این پستو یه روز دیرتر نوشتم ببینم کیا یادشونه. البته خیلیا پیام تبریک فرستادن، خیلیا هم نه.

به هر حال تولدم مبارک.

 آسمونی باشم.

-----------------

پ.ن۱: خب دیگه آدمیه، بزرگ میشه.

پ.ن۲: بر لب جوی نشین و ...

گاهی وقت ها باید در جواب حماقت ها، سکوت کرد و گاهی باید لبخند زد.

حماقت پاسخی ندارد.

خدایا...

---------------------

پ.ن۱: عیدتون مبارک

پ.ن۲: هیچی

روز یکشنبه ۱۶اسفند ۸۸ اولین پست نای نی بود.

اولین مطلب، و کاملا بی ربط به فضای کلی وبلاگ و همچنین مطلب دوم.

تازه کار بودم و عاشق وبلاگ نویسی. پله پله کار رو شروع کردم و از اینکه نای نی رو رها نکردم کلی خوشحالم.

نمیگم حالا بعد از گذشت دو سال به جائی رسیدم ولی همین که نای نی با دوسال از زندگی من همراه بود برام لذت بخشه.

چه روزهایی رو که اومدم چیزی بنویسم و ننوشتم. و چه روزهایی که اومدم، نوشتم ولی هنوز که هنوزه ثبت موقت شده و نذاشتم برا نمایش در وبلاگ.

حرف خاصی نداشم، فقط اومدم بگم نای نی تولد دو سالگیت مبارک

سلام

درسته هنوز نه به باره نه به داره و خبری از عید نیست. ولی کلا خوشحالم که عید نوروز رو پیش رو داریم.

و از همین الان حسابی خودمو برا بهار آماده کردم.

دیگه از زمستون خسته شدم. دلم گل و بلبل می خواد و نسیم بهاری.

آخ چقد خوش بگذره تعطیلات عید.

نرم نرمک میرسد اینک بهار

خوش به حال روزگار...

همیشه یکی منتظر یکی دیگر است.

همیشه یکی هست که به دیگری نمی رسد.

تا به خودت نیایی، تنهایی. تنهای از آنکه باید باشی.

وقتی که دنبال....

اصلا ولش کن.

حرف های بی سر و ته در این دنیا تا دلت بخواهد مشتری دارد، ولی من از خیرش گذشتم.

تا حرف هایم سر و ته پیدا کند خداحافظ.

-----------------------------------------------------

پ.ن: چی دارم می گم؟

آقا جان!

هر چند این روزها دل خوش این هستم که سالروز آغاز امامتتان هست، ولی خوشیم را می گیرد وقتی به این فکر می کنم که       بازغروب شد نیامدید...

ربیع در میان زمستان، جور دیگریست.

بهار زمستانیتان مبارک.

وقتی هوای شهر نفس گیر می شود

                   با روضه حسین(ع) نفسی تازه می کنم.

------------------------------------

پ.ن2:محرم و صفر که تموم بشه دلم براشون تنگ میشه. این ایام یه صفایی دیگه داره.

پ.ن1: در مورد تصویر هم نظر بدید، کار خودمه

مبادا حواسم پرت شود.!

زندگی موضوع ظریفی ست که نیاز به دقت دارد، مثل...

-----------------------------------

پ.ن: خداییش زنده ایم، یا زندگی می کنیم؟ کدوم؟؟

پ.ن2: چرا زندگی رو سَرسری می گیریم؟ شاید دیر بشه ها

این پست فقط برای عرض ارادت به آقا ابالفضل است، همین.

دلم می سوزد وقتی می بینم هر سال فقط سینه می زنیم و به درون سینه مان کاری نداریم.

سینه زنی های اینجوری، برای من مث جارو کشیدن روی فرشی می ماند که زیرش پر از گرد و خاک و آشغال است.

کاش برای یک بار هم که شده فرش دلمان را ببریم یک جای دنج و خوب بتکانیمش.

کاش...

--------------------

پ.ن: یا حسین(ع)

پ.ن2: کاش بشود که بهتر شویم

دلم خوش است به اینکه....

--------------------------

پ.ن: دلمون به چی خوشه؟

ولی نقطه قوت قم این است که جائی برای درد دل دارد به نام آستانه مقدسه حضرت معصومه(س).

------------------------------------

پ.ن: راستی یک سوال، تا خدا چند قدم راه مانده است؟ کسی می داند؟